كجاست عادت خاك؟ كجاست سردی‌اش كه مرا نمی‌گیرد. باور دارم كه هستی. هنوز منتظرم
كه چشمان منتظر تو را ببینم، وقتی مسافرِ خانه تو می‌شوم. سایه مانده روی
دیوار اتاقت غریب است و غریبی می‌كند. هنوز بغضم می‌شكند وقتی عقربه‌ها
می‌رسند به دم دماي صبح  وقتی قلبت ایستاد و قامت بلندت ترك خورد...
سلام بابا
دلگیر مباش از من اگر بد شده‌ام این روزها. دلگیر مباش از من اگر بد می‌كنم
با خود.
اینجا نشسته‌ای، روبروی نگاه من و نگرانی، می‌دانم.
می‌روم حرم به پای دل، كه پای رفتنم بسته‌است. درها به رویم زنجیر است،
می‌مانم پشت قفل‌ها. و با آب مانده حوض وضو می‌گیرم!
می‌دانم بد شده‌ام تو می‌دانی و خدا و همین است كه تنها مانده‌ام بی تو.و
همه چیز من چنان گم شده میان غبار، كه خود را هم نمی‌بینم.
روی از من مگردان در این لحظات نیاز.

            نرود لبخند از عمق نگاهت هرگز

            و به اندازه ي هر روز تو عاشق باشي

            عاشق آن که تو را مي خواهد

            و به لبخند تو از خويش رها مي گردد

            و تو را دوست بدارد به همان اندازه

            که دلت مي خواهد

 _________________

   خداي خوبم هر روزم را به تو مي سپارم لطفاً نا اميدي ديروزم را دور كن
به من كمك كن تا آنچه را كه سبب درد و رنجم شده است و آنچه را كه محدود و محصورم مي
كند ببخشم
به من كمك كن تا دوباره شروع كنم
لطفاً به زندگيم بركت ببخش و ذهنم را روشن كن
خداي خوبم به هر كس و هر موقعيتي كه با آن روبرو مي شوم بركت ببخش
ازمن انساني بسازكه خودت ميخواهي و كاري را انجام دهم كه تو ميخواهي
لطفاً به درون قلبم نفوذ كن و همه خشم 'ترس و درد درونم را دور كن
روحم را جاني تازه ببخش و ذهنم را آزاد كن
اميدوارم لطف و رحمتت شامل همه روابطم چه با انسانهايي كه كار ميكنم و چه افرادي كه
برايم كار ميكنند
خداي خوبم اشتباهاتم را اصلاح كن و غم و اندوهم را دور كن
پروردگارا راه را نشانم ده تا بتوانم راه زندگيم را بگشايم
به من بينشي ده تا تغييراتي را در زندگيم ايجاد كنم
لطفاً به نزد من بيا و زندگيم را بهبود ببخش
تو را سپاس كه همه اندامهايم درنهايت سلامت به كار خود سرگرمند سپاس كه تندرست و
نيرومندم
مرحمت تو سرشار است به خاطر همه الطاف تو سپاسگزارم
  

                                  یا شبی در آتش سوزان عشق در نهان سینه خاموشت کنم

کاش احساس دیدنت از وجودم چون وجودت دور بود

                                 کاش من هرگز نمی دیدم تو را تا بسوزم در نهاد آرزو

عزيزم

كاسه چشم ام سرايت

              ميان هر دو چشم ام جاي پايت

از آن ترسم كه نا غافل نهي پاي

            نشيند خار مژگانم به پايت

           تو چه بودی که تو را دیدم ودیوانه شدم